katolicyzm

  • Historia kościoła rzymskokatolickiego

    Historia kościoła katolickiego

    Póki żyli Apostołowie Kościół trzymał się nauk Jezusa, pilnując by odstępstwo nie przeniknęło do zborów. Jednak, gdy zabrakło bezpośrednich świadków, „tajemnica nieprawości” zaczęła powoli działać. Zgodnie z proroctwem Apostoła Pawła; owieczki na manowce skierowali sami pasterze — owe „wilki w owczej skórze”.

    Choć kościół rzymsko-katolicki mówi, że wywodzi swe pochodzenie od Apostołów i twierdzi, że się nie zmienia, to jego praktyki i dogmaty nie znajdują potwierdzenia w biblijnych naukach apostolskich. Gdy na początku IV wieku (za cesarza Konstantyna), chrześcijaństwo stało się oficjalną religią Imperium Rzymskiego do kościoła weszło wielu połowicznie nawróconych pogan, którzy nadal celebrowali pogańskie święta, kłaniając się obrazom, posągom i bożkom, tyle że pod chrześcijańskimi nazwami. Przyznał to sam kardynał J.H.Newman, pisząc: „(...) świątynie, kadzidło, świece, ofiary, woda święcona, święta, procesje, błogosławienie pól, szaty kapłańskie, habity, rzeźby i obrazy mają pogańskie korzenie”. To poganie mieli ulec chrystianizacji, a tymczasem żądza władzy i zachłanność hierarchów oraz duchowy kompromis uczyniły z oficjalnego chrześcijaństwa pogańską religię. Oto chronologiczne dzieje odstępstwa: