Obraz chwały bożej

Ocena użytkowników: 5 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywna
 

Obraz chwały Boga

W Księdze Ezechiela w pierwszym rozdziale możemy przeczytać o tym jak wygląda chwała Boga. Zacytujmy więc ten rozdział.

Pierwsza Księga Ezechiela 1.4-28 "I spojrzałem, a oto gwałtowny wiatr powiał z północy i pojawił się wielki obłok, płomienny ogień i blask dokoła niego, a z jego środka spośród ognia lśniło coś jakby błysk polerowanego kruszcu. A pośród niego było coś w kształcie czterech żywych istot. A z wyglądu były podobne do człowieka, lecz każda z nich miała cztery twarze i każda cztery skrzydła. Ich nogi były proste, a stopa ich nóg była jak kopyto cielęcia i lśniły jak polerowany brąz. Pod ich skrzydłami z czterech stron były ludzkie ręce; a te cztery żywe istoty miały twarze i skrzydła. Ich skrzydła nawzajem się dotykały; ich twarze nie obracały się, gdy się posuwały, każda posuwała się wprost przed siebie. Ich oblicza wyglądały u wszystkich czterech z przodu jak twarz ludzka, z prawej strony jak twarz lwa, z lewej strony jak twarz wołu, a z tyłu jak twarz orła. Takie były ich oblicza. A ich skrzydła były rozpostarte ku górze; u każdej dwa nawzajem się dotykały, a dwa przykrywały ich ciała. Każda posuwała się wprost przed siebie; szły tam, gdzie Duch chciał, aby szły, a posuwając się nie obracały się. A pośrodku między żywymi istotami było coś jakby węgle rozżarzone w ogniu, z wyglądu jakby pochodnie; poruszało się to pomiędzy żywymi istotami. Ogień wydawał blask, a z ognia strzelały błyskawice. A żywe istoty biegały tam i z powrotem jak błyskawice. A gdy spojrzałem na żywe istoty, oto na ziemi obok każdej ze wszystkich czterech żywych istot było koło. A wygląd kół i ich wykonanie były jak chryzolit i wszystkie cztery miały jednakowy kształt; tak wyglądały i tak były wykonane, jakby jedno koło było w drugim. Gdy jechały, posuwały się w czterech kierunkach, a jadąc nie obracały się. I widziałem, że wszystkie cztery miały obręcze, wysokie i straszliwe, i były dokoła pełne oczu. A gdy żywe istoty posuwały się naprzód, wtedy i koła posuwały się obok nich, a gdy żywe istoty wznosiły się ponad ziemię, wznosiły się i koła. Szły tam, gdzie Duch chciał, aby szły, a koła wznosiły się wraz z nimi, gdyż w kołach był duch żywych istot. Gdy te szły, szły i one, a gdy te stanęły, i one stanęły; a gdy te wznosiły się ponad ziemię, wtedy i koła wznosiły się wraz z nimi, gdyż duch żywych istot był w kołach. Nad głowami żywych istot było coś w kształcie sklepienia, błyszczącego jak niesamowity kryształ, rozciągniętego w górze nad głowami. A pod sklepieniem były rozpostarte ich skrzydła, nawzajem się dotykające; każda żywa istota miała dwa skrzydła, którymi przykrywała swoje ciało. A gdy posuwały się, słyszałem szum ich skrzydeł jak szum wielkich wód, jak głos Wszechmocnego, jak hałas tłumu, jak wrzawa wojska; a gdy stanęły, opuściły swoje skrzydła. I było słychać szum znad sklepienia, które było nad ich głowami. Gdy stanęły, opuściły swoje skrzydła. A nad sklepieniem, nad ich głowami, było coś z wyglądu jakby kamień szafirowy w kształcie tronu; a nad tym, co wyglądało na tron, u góry nad nim było coś z wyglądu podobnego do człowieka. A wyżej ponad tym, co wyglądało na jego biodra, widziałem jakby błysk polerowanego kruszcu, z wyglądu jak ogień wewnątrz niego, a w dół od tego, co wyglądało na jego biodra, widziałem coś, co wyglądało na ogień i wokoło niego blask. Jak wygląda tęcza, która pojawia się na obłoku, gdy pada deszcz, tak wyglądał wokoło blask tego, co pojawiło się jako chwała Pana; gdy ją ujrzałem, upadłem na twarz. I słyszałem głos tego, który przemówił."

Potrafisz sobie wyobrazić obraz chwały bożej? Pewnie nie, co jest jak najbardziej prawidłowe. Jaki jest tego powód ? Obrazu chwały bożej nie da się opisać ani namalować, jest tak niesamowicie piękna, że jakikolwiek opisanie ją umniejsza. Podobnie przedstawiono obraz Boga w Objawieniu św. Jana 4.3 "Ten, który na nim siedział, podobny był z wyglądu do kamienia jaspisowego i karneolowego, a wokoło tronu tęcza, podobna z wyglądu do szmaragdu." Pisarze biblijni wskazując na coś pięknego bardzo często porównują dany obraz z kamieniami szlachetnymi, które same w sobie są piękne. Co symbolizują poszczególne elementy:

zdj. ww.flickr.com/photos/orbitaljoe/2269013356

Wiatr, obłok, płomienny ogień i blask

Przedstawiają moc, siłę nad którą Bóg ma władzę, blask dodaje majestatu.

Cztery żywe istoty z czterema twarzami i czterema skrzydłami

Symbolizują moc bożą która rozchodzi się we wszystkich kierunkach. Cztery istoty - cztery kierunki świata. Istota ma cztery twarze - widzi wszystko co dzieje się dookoła. Skrzydła - symbol tego, że moc boża dociera wszędzie, każda istota może podążać w każdym kierunku. Ogólna myśl jest taka, że chwała boża może dotrzeć wszędzie i nie ma żadnego miejsca by mogło się przed nią ukryć. Głupotą jest sądzić, że Bóg nie widzi tego co robimy i ukryjemy przez Nim swoje występki.

 Twarze żywych istot

Twarze (ludzka, lwa, wołu i orła) symbolizują potęgę bożą. Jest kilka interpretacji tych twarzy, jedne z głównych to:

  • majestat, moc, szybkość, mądrość
  • siła, odwaga, potęga, władza
  • Jezus: człowiek, męka, zmartwychwstanie, wniebowstąpienie
  • ogień, ziemia, woda, ludność
  • wiosna, lato, jesień, zima
  • moc czterech ewangelii

Jakkolwiek byśmy nie wybrali każda z nich sprowadza się do ukazania tego jak wszechpotężna jest chwała boża.

 Węgle rozżarzone

Symbolizują sprawiedliwość bożą, sąd nad grzesznikami, oczyszczenie. Węgle rozżarzone które zostały zrzucone na ziemię (czytamy o tym w następnych rozdziałach), przedstawiają zniszczenie Jerozolimy, jak również w Apokalipsie Jana symbolizują czasy końca.

Koła z oczami

Koła jadą jednocześnie w każdym kierunki przy tym nie poruszając się. Dla człowieka to niemożliwe ale dla Boga wszystko jest możliwe. Symbolizują potęgę bożą, która rozchodzi się w każdą stronę tak szybko, że nawet nie dostrzeżemy ruchu a ona już tam jest. Oczy w kołach ukazują, że przed Bogiem nic nie można ukryć.

Kryształ nad głowami i tron z szafiru

Nadanie chwały bożej niesamowitego piękna i blasku.

Tęcza

W Pierwszej Księdze Mojżeszowej 9.12-17 czytamy "Po czym Bóg dodał: A to jest znak przymierza, które ja zawieram z wami i każdą istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy: Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią. A gdy rozciągnę obłoki nad ziemią i gdy ukaże się ten łuk na obłokach, wtedy wspomnę na moje przymierze, które zawarłem z wami i z wszelką istotą żywą, z każdym człowiekiem; i nie będzie już nigdy wód potopu na zniszczenie żadnego jestestwa. Gdy zatem będzie ten łuk na obłokach, patrząc na niego, wspomnę na przymierze wieczne między mną a wszelką istotą żyjącą w każdym ciele, które jest na ziemi. Rzekł Bóg do Noego: To jest znak przymierza, które zawarłem między Mną a wszystkimi istotami, jakie są na ziemi." Porównanie do tęczy wskazuje jak ważni są dla Boga mieszkańcy ziemi.

W Księdze Ezechiela rozdziale 11 można przeczytać jedne ze smutniejszych wersetów Pisma Świętego. Ukazane jest tam jak chwała boża opuszcza miasto Jeruzalem. Mieszkańcy którzy mieli Boga na wyciągnięcie ręki odrzucili Go wybierając za swojego życiowego przewodnika Lucyfera. Jak mocno musiał cierpieć Stwórca gdy opuszczał lud który tak mocno kocha. Przedstawiony powyżej obraz powinien nam uświadomić jak potężny jest Bóg i z jak wielkim szacunkiem powinniśmy się do Niego zwracać.